Zobacz co mówią o Tobie liczby!
  
  
 Przekaż darowiznę 

Można by oczywiście zapytać, dlaczego z całego ogromu doświadczeń ludzkich wybieramy tylko dwanaście kategorii. Niewątpliwie istnieją po temu uzasadnienia metafizyczne i “numerologiczne” o niektórych z nich wspomniałem już wcześniej. Podstawową cyfrą jest czwórka, która odnosi się do krzyża złożonego z horyzontu i południka miejscowego występującego w dwuwymiarowych horoskopach naszej astrologii zachodniej. Podział koła na cztery części i wszystkie prawidłowości wynikające z takiego podziału (który jest wyrazem dualizmu zawartego we wszelkich doświadczeniach) są charakterystyczne dla wszystkich mandali. Szczególnie duża wagę przywiązywał do mandali Carl Jung ze względu na ich obecność we wszystkich dawnych kulturach i ponieważ symbolizują one “proces indywidualizacji” lub inaczej proces spełniania. Głównym zadaniem człowieka jest stać się istotą w pełni świadomą na wszystkich poziomach swego istnienia. Może on osiągnąć to, tylko odnosząc swoje przeżycia do wspólnego środka, którego projekcja otacza całą jego osobę. Innymi słowy, musi on uświadomić sobie, gdzie w jego wnętrzu zachodzą poszczególne doświadczenia. W procesie spełniania szczególnie istotną rolę odgrywają dwa czynniki: świadomość i siła. W tych dwóch kategoriach przedstawić można wszystkie doświadczenia ludzkie. Bez świadomości, każdy przejaw siły jest tylko zwierzęcy; bez siły, świadomość jest abstrakcją, pozbawioną substancji esencją, oddechem bez żadnego odniesienia do życia. Działanie świadomości w astrologii przedstawiane jest na poziomej osi istnienia, siła i możliwość integracji natomiast na osi pionowej. Świadomość każdej żywej istoty działa w sposób dualistyczny, dzieląc się na świadomość siebie i świadomość związków z innymi. Indywidualna odrębność i związek z innymi to dwa podstawowe pojęcia we wszystkich rzeczywistościach egzystencjalnych. Istnieje jednakże kilka poziomów odrębności, a więzi z innymi także funkcjonują na wielu poziomach, ukazując różne aspekty istnienia. Podobnie także siła ma charakter dualistyczny: jest siła pozwalająca istnieć jako jednostka i w pełni manifestować swoje wrodzone potencjały, a także siła wykorzystywana dla spełniania potrzeb swego środowiska, grupy, społeczeństwa, czyli wypełniania swojej dharmy, znalezienia swojego miejsca i funkcji w sferze określonej przez własne indywidualne możliwości. Odrębność indywidualna odnosi się do punktu wschodu w horoskopie urodzeniowym, punktu pojawiającego się światła, światło natomiast jest wyrazem związku z kosmosem, a zarazem elementem świadomości w jej aspekcie egzystencjalnym. Związki z innymi odpowiadają zachodniemu punktowi na horyzoncie, który symbolizuje tu łączenie się jednostek ludzkich w celu refleksji nad podobnymi doświadczeniami. Siła w znaczeniu integracji osobowości przedstawiana jest w horoskopie jako nadir, do którego w nowoczesnych horoskopach zbliża się wierzchołek czwartego domu – Immum Coeli. Władza w znaczeniu integracji społecznej przedstawiana jest jako zenit, do którego w astrologii współczesnej zbliża się punkt południa, czyli Medium Coeli. Według Carla Junga, człowiekowi przypisane są cztery fundamentalne funkcje psychologiczne: intuicja, odczucia,
percepcja i myślenie logiczne. Intuicja odpowiada w astrologii ascendentowi, symbolicznemu wschodowi Słońca,
ponieważ oznacza ona świadomość własnego funkcjonowania. Po drugiej stronie znajdują się odczucia, które określają relację człowieka do innych osób w jego otoczeniu, dlatego też opisuje je descendent lub wierzchołek siódmego domu. Odczucia symbolizuje oczywiście nadir, ponieważ są one pierwszą manifestacją reakcji zintegrowanego organizmu na doświadczenie zmiany. Zmiana zaczyna się od odmiennego stanu biopsychicznego, po którym następują najróżniejsze postawy lub nastroje wywołane przez przeżycia zmieniające poczucie siebie, własnego bezpieczeństwa i siły. Myślenie
z kolei jest procesem opartym na słowach i składni, które są symbolicznym odbiciem danej kultury i społecznej normy
“bycia razem”. Reprezentuje je zenit, a w nowoczesnych horo-skopach, Medium Coeli, ponieważ jest to punkt, w którym człowiek nabiera świadomości swojego środowiska społecznego. Cały horoskop podzielony jest przez horyzont na dwie połowy, czyli dwuwymiarowe rzuty półkul. Możemy powiedzieć, że połowę pod horyzontem charakteryzuje słowo BYĆ, natomiast połowę nad horyzontem – FUNKCJONOWAĆ. Świadomość siebie wymaga odkrywania siebie jako “podmiotu” istnienia i stopniowej realizacji swoich potencjałów, uzewnętrznienia ich i na koniec ich powiększenia, zreformowania i przemiany. W rejonie pod horyzontem człowiek myśli, działa i odczuwa w zasadzie subiektywnie, istnieje on w świecie, którego stanowi środek, a w jego podejściu do doświadczeń króluje nastawienie na samorealizację i samoekspresję, a także oczywiście na radzenie sobie z rezultatami takich subiektywnie wartościowanych działań. W połowie znajdującej się ponad horyzontem najważniejsze są relacje, dlatego kładzie się nacisk na partnerstwo i wyniki współpracy oraz stworzenie wspólnoty. Kluczowym słowem jest udział- udział w procesie, w którym zaangażowane są początkowo dwie, a później o wiele więcej osób. Funkcjonowanie pojawia się wtedy, gdy istnieje świadomość stanowienia części całości – przynależności do danego miejsca w zorganizowanym i uporządkowanym procesie, w znaczeniu biologicznym lub też w aspekcie społeczno-polityczno-kulturowym. W każdej z tych połówek powinno się rozważyć dwa główne punkty: punkt utworzony przez horyzont i przez południk miejscowy. Pojęcie ascendentu odnosi się do pierwotnego impulsu twórczego, który uzewnętrznia archetyp, Słowo tworzenia. Impuls ten musi “wcielić się” w konkretny fizyczny organizm. Celem jest osiągniecie stanu stabilności i integralności, poprzez który jednostka będzie mogła korzystać z siły, czyli energii biologicznych i psychicznych, nie tylko świadomie, lecz również efektywnie. Symbolizuje to nadir i czwarty dom. Możemy teraz stwierdzić, że uaktywnienie potencjałów na ascendencie dokonuje się w subiektywny i ściśle indywidualny sposób w czwartym domu. Ten proces konkretyzacji zachodzi w trzech etapach. Każdy z pierwszych trzech domów odzwierciedla rodzaj doświadczenia, który, jeśli zostanie ono przeżyte we właściwy sposób, doprowadzi ten proces do punktu kulminacji. Powyższe trzy fazy powtarzają się w każdym z punktów, manifestując w ten sposób astrologiczną sekwencję domów następujących i domów upadających. Domy pierwszy, czwarty, siódmy i dziesiąty to domy kątowe, ponieważ związane są z kreacją i uzewnętrznianiem znaczenia każdego z czterech kątów, czyli punktów. Domy drugi, piąty, ósmy i jedenasty są domami następującymi, a natomiast pozostałe – upadającymi. Charakter opisanych powyżej rodzajów domów oddają następujące słowa:

  • Domy kątowe: być
  • Domy następujące: korzystać
  • Domy upadające: rozumieć i tworzyć

W ten sposób dom pierwszy związany jest z subiektywnym odkrywaniem siebie, swojego bycia, swojej indywidualności. Dom drugi związany jest z wykorzystaniem wszystkich potencjałów, jakie dana jednostka ma do dyspozycji dla samoekspresji, czyli wszystkiego, co dostaje ona w momencie urodzenia, włącznie z wrodzonymi predyspozycjami fizycznymi i psychicznymi. Dom trzeci to sfera doświadczeń, która przynosi nam zrozumienie relacji pomiędzy byciem a używaniem, pomiędzy subiektywnym poczuciem własnego “ja” a obiektywną rzeczywistością środków pomocnych w działaniu, tzn. będących w posiadaniu “ja”. Kiedy rozpoczynamy od punktu nadir, zaczynamy być, stajemy się stabilną, stosunkowo zintegrowaną osobowością funkcjonującą na podstawie pewnego rodzaju “domu”, podstawowego fundamentu organicznego istnienia. Odnosi się
to do doświadczeń związanych z czwartym domem, który jest domem kątowym. Dom piąty, następujący, symbolizuje
doświadczenia, które pozwalają danej osobie wykorzystać energie biopsychiczne wytwarzane przez każdą stabilną izorganizowaną całość. Dom szósty, upadający, jest sferą doświadczeń, które umożliwiają zrozumienie skutkówwykorzystania energii dla samoekspresji, aby radzić sobie z negatywnymi rezultatami działań, usprawnić swoją sferędziałania i zmienić motywy tego działania. Za chwilę zobaczymy, w jaki sposób słowa kluczowe dla wspomnianych trzech rodzajów domów sprawdzają się w rejonie powyżej horyzontu, który wiąże się ze stosunkami międzyludzkimi i udziałem w działaniach większej całości, czyli grupy, społeczeństwa i narodu. W miarę jednak jak przyglądamy się pierwszym sześciu domom z rejonu poniżej horyzontu, coraz wyraźniej dostrzegamy regularności, które powtórzą się też w domach powyżej horyzontu. Wyróżnić tu można sześć podstawowych działań, które poniżej horyzontu odnoszą się do subiektywnej świadomości własnego “ja”. Powyżej horyzontu te same podstawowe działania wiążą się ze świadomością, którą uzyskuje się poprzez związki z innymi, współdziałanie i znaj-dywanie własnego miejsca w społeczeństwie. Te sześć działań można określić jako: istnienie, posiadanie, informowanie, umacnianie, wyrażanie i transformowanie. Doświadczenie istnienia z pierwszego domu prowadzi do i jest pod-trzymywane przez doświadczenie posiadania – posiadania ciała, przed-miotów, talentów, a także, w aspekcie negatywnym, ich względny brak. Proces kształtowania własnego otoczenia poprzez dokonywanie wyborów, klasyfikowanie i organizowanie kontynuowany jest w trzecim domu. Oznacza to przystosowywanie się do środowiska, znajdywanie relacji między odczuciami, rozwijanie sprytu i intelektu oraz wykształcanie i komunikowanie swoich reakcji na sygnały z otoczenia. Dom czwarty wiąże się ze wszystkim, co umacnia charakterystyczne cechy jednostki, dom piąty natomiast odnosi się do wszelkich doświadczeń, przez które jednostka usiłuje uzewnętrznić swoją siłę. Dom szósty z kolei odnosi się do tych doświadczeń, które inspirują człowieka do przemiany i poszerzenia horyzontów świadomości siebie, co w większości przypadków oznacza tylko świadomość własnego “ego”. Dlatego dom ten wiąże się z rozmaitymi kryzysami osobistymi i znajdywaniem możliwych rozwiązań problemów osobistych. Analogiczna sekwencja funkcjonuje w doświadczeniach z rejonów ponad horyzontem, w których descendent, wierzchołek siódmego domu, jest archetypowym początkiem. Dom siódmy odnosi się do istnienia wzwiązkach z otoczeniem, a dokładniej – naszym podejściem do takich związków, a więc, jak witamy świat a szczególnie drugiego człowieka, partnera, czy przyjaciela, przede wszystkim zaś, jak powinniśmy nauczyć się patrzeć na innych i współżyć z nimi, niezależnie od tego, jak warunkuje nas społeczeństwo, religia i kultura, narzucając nam wyobrażenia, ideały i tabu. Dom ósmy odnosi się do wykorzystania energii powstałych z bycia razem, tzn. wszystkiego, co posiadane jest wspólnie, co oczywiście obejmuje zasady prowadzenia interesów, dokonywania inwestycji, przekazywania własnościitp. Takie wykorzystanie energii może w pewnych okolicznościach oznaczać powrót do działania z nastawieniem na siebie, zmianę widzenia siebie, szczególnie kiedy dochodzi do konfliktu między wyobrażeniem o sobie, a “wyobrażeniem o relacjach z otoczeniem”, który Carl Jung opisuje jako anima w życiu mężczyzny i animus w życiu kobiety. Dom dziewiąty jest w bardzo specyficznym sensie sferą doświadczeń, które budzą w nas głębsze zrozumienie świata i umożliwiają szerszą ekspansję świadomości. Doświadczenia te kształtują nasze spojrzenie na problemy społeczne i kosmiczne. Wiążą się one z naszymi próbami dokonania syntezy i przekazania otoczeniu spraw i problemów nie tylko już osobistych i związanych ze środowiskiem, lecz wszystkiego, co ma wpływ na ludzi i cały wszechświat. W miarę jak dochodzimy do Medium Coeli, zaczynamy dostrzegać najskuteczniejsze sposoby “realizacji”, rozwiązywania
problemów społeczności, w której żyjemy, i spełnienia naszych jednostkowych jaźni przez udział w pracy świata.
Dom jedenasty podsuwa nam najlepszy sposób wykorzystania i cieszenia się tym, co uzyskaliśmy, realizacji siebie jako członków społeczności, a nie tylko jako jednostki, a także odnalezienia najlepszych sposobów bycia razem, nowych rodzajów prowadzenia interesów i nowych rodzajów organizacji społecznych. Dom dwunasty kończy cykliczny proces doświadczania na jeden z dwóch sposobów: może on przynieść zrozumienie życia wewnętrznego i mądrość, które prowadzą do pustki życia, czyli “śmierci” w sensie symbolicznym. Śmierć taka z kolei stanowi próg do początku nowej, wyższej fazy rozwoju. Drugi wariant zakończenia cyklu polega na zakłóceniu wszystkich relacji, w rezultacie czego pozostaje tragiczne po-czucie porażki, które długo po zakończeniu cyklu wywołuje jeszcze usilnie powracające wspomnienia. Następnie cykl rozpoczyna się od nowa.